103 lata temu Dąbrowa Górnicza otrzymała prawa miejskie od Austriaków!

Historia Dąbrowy Górniczej, w porównaniu do wielu innych miejscowości w okolicy, to dosyć krotki okres. Pierwsze wzmianki pochodzą najprawdopodobniej z XVII wieku. W 1655 roku w aktach parafii Świętej Trójcy w Będzinie wymieniono wieś Koniecpolska Wola, która znajdowała się na terenie Dąbrowy Górniczej. Natomiast sto lat wcześniej Jan Długosz wspominał o osadach, które mogą być dzisiejszymi dzielnicami tego miasta.

Pierwsza wzmianka o wsi "Dąbrowa" pochodzi z 1726 roku. Ponownie źródłem jest archiwum będzińskiej parafii Świętej Trójcy i zapis o chrzcie, w którym matką chrzestną została Anna Lisowa z Dąbrowy. W wyniku rozbiorów Polski osadę wchłonęły Prusy. W 1785 roku lokalni pasterze odkryli złoża węgla kamiennego. Okazało się, że pod wsią znajduje się jeden z najgrubszych pokładów tego surowca na świecie. Już 11 lat po odkryciu otwarto kopalnię Reden sfinansowaną przez pruskiego hrabiego Fryderyka Wilhelma Redena. Podczas wojen napoleońskich Dąbrowa znalazła się w Księstwie Warszawskim. Wówczas to rozpoczęto budowę m.in. osiedla górniczego. W kolejnych latach powstała Huta Bankowa czy też Szkoła Górnicza Sztygarka. 

Po okresie Napoleona Dąbrowę przyłączono do carskiej Rosji. Nie powstrzymało to jednak rozwoju przyszłego miasta, które zaczęło wchłaniać pobliskie osady. Jednak mimo 30 tysięcy mieszkańców i wielkiego znaczenia przemysłowego, władze rosyjskie nie chciały nadać praw miejskich Dąbrowie. Stało się to dopiero 18 sierpnia 1916 roku podczas I wojny światowej. Miejscowość trafiła pod okupację austriacką, zaś władze cesarstwa nadały jej status miasta. Dwa lata później przyjęto nazwę - Dąbrowa Górnicza. 

Źródła: Od Dąbrowy do Dąbrowy Górniczej 1755 - 1916, Włodzimierz Starościak; Dąbrowa Górnicza (Marian Kantor-Mirski)