W niedzielę, 16 stycznia, w kościele pw. Wniebowzięcia NMP w Raciborzu odbyła się uroczystość, która otworzyła proces beatyfikacyjny Eufemii raciborskiej, znaną też jako Ofka Piastówna. Była księżniczką oraz fundatorką klasztoru Dominikanek w Raciborzu.
W uroczystości udział wzięli biskupi oraz przedstawiciele wspólnot zakonnych i lokalnych władz. Mszy świętej przewodniczył biskup opolski, Andrzej Czaja. Po mszy zorganizowano pierwsze posiedzenie diecezjalnego trybunału procesowego.
Eufemia raciborska urodziła się w 1299 roku. Byłą córką księcia raciborskiego Przemysława z dynastii Piastów. Jej ojciec w 1299 roku założył klasztor dominikanek w Raciborzu. Eufemia trafiła do klasztoru na nauki, gdy miała siedem lat. W 1313 roku wstąpiła do dominikanek. Dwukrotnie była przeoryszą klasztoru. Uczestniczyła też w budowie kościoła pw. Świętego Ducha.
2 lipca 1345 roku papież Klemens VI zatwierdził wszystkie nabytki raciborskich dominikanek i tym samym wziął je pod swoją opiekę. Wybudowany i konsekrowany 29 września 1334 roku kościół i klasztor pw. Św. Ducha stał się ogniskiem religijnego i kulturalnego życia w Raciborzu.
8 grudnia 1358 roku kazała sporządzić obszerny testament, w którym wszystkie nabytki przekazała na rzecz zgromadzenia. Zmarła 17 stycznia 1359. Została pochowana w kaplicy św. Dominika przy klasztorze dominikanek w Raciborzu. Eufemia była jedną z najważniejszych twórców życia klasztornego w Polsce w XIV wieku.
„Świątobliwa Eufemia, córka księcia raciborskiego [...] już w dzieciństwie złożyła obietnicę, dziewictwo swoje dziewiczemu Chrystusowi poświęcając. Młode lata niezliczonymi cnotami przyozdobiła, mianowicie malowidłami i kontemplacjami, nocnymi rozmyślaniami, ciało swoje przez posty, bezsenność, surowe posłanie, biczowanie az do kosztownej krwi, włosiennicę, a nawet noszenie żelaznych łańcuszków, nieustannie umartwiała [...]. Była panną nadzwyczaj urodziwą - Fragment żywota Eufemii z 1606 roku autorstwa Abrahama Bzowskiego.
